Ima Juku Aikido Zeist en Baarn Krijgskunst Martial Art

 

Ima Juku Aikido sinds 2005

ARJANS BLOG

Welkom bij mijn blog

 

Ik probeer Aikido toe te passen in mijn dagelijks leven. Niet alleen het beoefenen van Aikido zorgt voor mentale verandering maar ook de levenslessen van Suganuma Sensei. In de afgelopen 20 jaar heeft hij regelmatig dingen verteld. Ik heb getracht er zo goed mogelijk naar te luisteren en geprobeerd het in mijn leven toe te passen. Geen eenvoudige opgave omdat Sensei nooit vertelt hoe jij het moet doen. Je moet er voor jezelf iets uithalen. Dat is en blijft een enorme uitdaging. In mijn blog probeer ik jullie af en toe daarvan iets door te geven. Let wel, het is mijn interpretatie. Ik heb niet de illusie dat ik het goed doe maar ik doe mijn uiterste best. Het opent discussie die mij zeker nieuwe inzichten verschaffen. Dank daarvoor.

 

Arjan de Vries

 

Ima Juku Dojo cho

 

(Lees hier nieuwsbrieven uit de oude doos)

 

Radio interview RTV Baarn

 

Klik hier voor het interview

(Niet) Trainen met een blessure

 

Een ieder die fysiek bezig is loopt wel eens tegen een blessure op. De een wat vervelender dan de ander. Mocht dit uitmonden in een huisartsenbezoek dan is het advies vaak om tijdig te stoppen met de fysieke bezigheden. Ook een fysiotherapeut zal wellicht tot deze conclusie komen. De vraag is echter: waardoor is de klacht ontstaan en in hoeverre volg je het advies op zonder verdere schade aan je lichaam te veroorzaken?

 

Elke blessure heeft een oorzaak. Soms een hele simpele, direct aanwijsbare zoals een verkeerde beweging, soms zit het probleem wat dieper en beweeg je structureel verkeerd, belast je een spier of gewricht verkeerd of ben je te ruw of te stijf in je bewegingen.

Een korte zoektocht op internet levert een schat aan informatie op als het gaat om blessure behandeling. Tips als: neem rust, ga naar de fysio, bouw weer rustig op, zoek vervangende activiteiten etc.

Waar je enorm voor moet oppassen is dat een blessure niet chronisch wordt, dan ga je er heel lang last van houden en kom je wellicht niet meer op hetzelfde niveau terug.

 

Luister naar je eigen lichaam is mijn advies! Je weet vaak zelf het best wat je wel en niet kan. Mijn eigen ervaring is dat je vaak toch meer kan dan dat je zou denken. Als ik een blessure heb dan probeer ik dat zoveel mogelijk te ontlasten. Dat betekent misschien niet rollen. Of bepaalde technieken niet doen. In dat laatste geval kun je natuurlijk wel een techniek oefenen die je wel kan doen. Daarnaast biedt een periode van blessureleed juist een mogelijkheid om de problemen die zijn ontstaan verder te onderzoeken. Hoe is de plaatsing van de voeten (uiteindelijk de basis van de rest van de bewegingsketen), hoe verplaats je je lichaam (Taisabaki) en bovenal hoe neem je ukemi? Dat rollen een zware belasting voor het lijf is moge duidelijk zijn, maar blokkeren in een beweging levert voor een gewricht beduidend meer druk op dan een redelijke rolbeweging. Vaak zien we in de literatuur over blessures twee zaken naar voren komen, enerzijds overtraining en ondertraining, anderzijds een verkeerde beweging. Dat laatste is de meest duidelijke oorzaak en geeft een directe blessure op, een verdraaide enkel, knie, elleboog of schouder voel je direct en dwingt je te stoppen. Juist dan is stilzitten of immobiliseren niet de beste oplossing, lekker in beweging blijven des te meer.

Bij overtraining ben je te veel bezig met het trainen van een lijf, bij aikido is dat eigenlijk niet mogelijk, omdat de extreme belasting niet voorkomt. Dat risico zie je bijvoorbeeld bij schaatsers of wielrenners, die wel langdurig, extreem belasten. We kunnen dus allemaal zo vaak trainen als we kunnen!

Het risico van ondertraining (of slechte voorbereiding) is des te groter. Dat zie je als mensen met weinig trainingsuren naar een hardloopwedstrijd komen. Bij aikido is het risico dat je verwacht de bewegingen (zowel als nage, maar vooral als uke) te kunnen maken die je gewend was te doen, maar na een periode van minder trainen, ziekte of vakantie, weer een beetje moet opbouwen. Wanneer je niet regelmatig traint, raken je spieren en pezen de training weer kwijt en ben je minder flexibel dan je zou denken, waardoor je het risico op blessures vergroot.

 

 

Een korte uitleg naar mij over je blessure voor de training is meer dan genoeg. Een stukje tape om een pols of op een schouder (op het pak) is voor mensen meer dan duidelijk. Wat in ieder geval vaak wel kan is de warming-up meedoen. Mocht er een oefening komen die je vanwege je blessure niet kan doen dan kun je altijd even een andere oefening doen.

Daardat je zo toch meedoet aan de training heb je gewoon je wekelijkse activiteit. Zo heb ik het 25 jaar gedaan en is me in een geval van een blessure altijd goed bevallen.

 

Wil je blessures zoveel mogelijk voorkomen? Probeer vaker te trainen, train op een intensiteit welke bij je past op die dag (afhankelijk van temperatuur, werk en slaap), slaap regelmatig en probeer op de dagen dat je niet op de mat staat je lichaam in beweging te zetten. Zoek maar eens op internet naar de Nederlandse Norm Gezond Bewegen, 30 min, per dag, matig intensief, naast je normale dagelijkse werk (en ja dat geldt dus ook voor een postbode). Je zal merken dat dit wonderen doet voor je dagelijks functioneren en je met aikido minder snel uitgeput zal raken en bovenal, je voorkomt blessures!

 

Wat is het alternatief? Thuisblijven…

 

In samenwerking met Remco Blok, Ergotherapeut en Yudansha bij Ima Juku

 

Uke - nage verhouding

 

Aikido kent een dubbelrol. De ene keer ben je uitvoerder (nage) van de techniek en de andere keer ben je de ontvanger (uke). De helf van de training vervul je een van deze rollen, de andere helft de andere. Dat de nage rol je de technieken van Aikido leert moge duidelijk zijn. Vaak wordt de uke rol dan gezien als de ontvanger, hij die ondergaat. Er is echter veel meer te zeggen hierover!

Uke 受 = accepteren

mi 身 = lichaam

Je hebt als uke drie opdrachten:

Voer een echte aanval uit (hierover kan ik een apart verhaal schrijven)

Je centrum bewaren

Luister naar je lichaam

 

Deze blog gaat voornamelijk over punt 3 en daarin verstopt punt 2.

Je kunt als uke wel degelijk de technieken van Aikido leren, je leert ze dan echter in andere volgorde. In het begin heb je nog geen idee welke kant je opgestuurd wordt maar er komt een moment dat jij dat wel degelijk weet en er daardoor beter op kunt anticiperen. Uiteindelijk is een goede ukerol noodzakelijk om blessures te voorkomen. Dat kan ik illustreren met het volgende voorbeeld. Stel je bent een beginner, geen idee wat Aikido is en je probeert alles maar te volgen en hoopt bij elke techniek, of je nu uitvoert of ondergaat, op een goede afloop. Gelukkig houden de meer gevorderden hier rekening mee en wordt je niet zomaar in het luchtledige gelanceerd. Stijg je echter in de kyugraden dan zullen de meer gevorderden dat merken en je steviger gaan gooien. Gelukkig heb jij veel aandacht besteed aan de rol van de uke zodat je dat redelijk kan bijbenen. Je hebt echter daarbij een duidelijke opdracht! Probeer je ukemi niveau altijd net iets boven je eigen graad niveau te houden. Op die manier kun je heel fijn met mensen trainen die onder jouw graad zitten. You are on top of the game!

Vergeet je echter die ukemi rol te ontwikkelen dan loop je later tegen de lamp. Dan ben jij gevorderd maar

zitten er ook net iets mindere gevorderden onder jou. En reken maar dat die jou ook rond kunnen  gooien. Stel nu echter dat je hun tempo en techniek niet kunt volgen omdat je ukemi nog niet ver genoeg ontwikkeld is… Dan zijn de poppen aan het dansen. Dan moeten minder gevorderden ineens voorzichtig met jou gaan doen, de omgekeerde wereld. Jij bent blijkbaar op je huidige niveau jezelf niet te kunnen redden als je de andere rol aanneemt. De ander gaat dan rustiger aan doen omdat die jou geen blessures wil bezorgen. Terwijl diegene juist van jouw ukemi de techniek beter kan gaan leren beheersen.

Volg je me nog??

Mijn motto is dat je bij iemand van gelijkwaardig niveau of minder altijd de techniek moet kunnen overnemen omdat jij heel goed weet waar de zwakheden zitten. Schematisch weergegeven als hiernaast.

 

In dat schema vind je de technieken die we Kaeshi waza noemen. Je neemt de techniek van de nage over op een moment dat jij al precies wist waar het toe zou leiden en dat je net een stapje eerder bent. Dit kan heel frustrerend zijn voor de nage overigens.

Het is dan ook niet de bedoeling dit continu te doen maar met bovenstaande kennis je zelf heel mooi na elke techniek te redden, de ultieme uke. De nage krijgt de volledige kans om de techniek zo goed mogelijk te oefenen.

 

Bij het plaatje hier links zie je duidelijk een niveauverschil. Een zwarte bander met een wittebander. De zwarte bander is technisch de uke ruim de baas en de uke heeft moeite het tempo van de nage te volgen tenzij die zich aanpast aan het tempo van de uke en die dan net een beetje meer uitdaagt zodat de uke zijn ukemi kan oefenen om die op een hoger niveau te krijgen. Je spreekt dan van een zogenaamde win-win situatie. Beiden profiteren daarvan. Hoe kleiner het rode cirkeltje, hoe rustiger aan de nage moet doen met zijn technieken.

 

Kan je je voorstellen wat er met je gebeurt als het rechter plaatje aan de orde is en jij de nage bent? Dan zou je werkelijk elke techniek kansloos zijn bij je partner.

Je zou hier de situatie leerling - leraar kunnen voorstellen. Mits je leraar een sterke vorm van ukemi heeft ontwikkeld!

 

Ik zie het mijn taak als leraar de leerlingen een sterke ukemi mee te geven. Maar wat is dat dan?? Zijn dat de mooie vrije vallen die je zo vaak ziet in Aikido? Wat mij betreft niet. Ukemi gaat om bewegen en om de juiste dosis bodypower, bij Ima Juku liefkozend “stroop” genoemd. Geef je teveel dan leer je beide niks. De nage stopt met bewegen en jij dus ook. Het kan namelijk niet je intentie zijn altijd de techniek te willen overnemen. Geef je te weinig dan word je misschien sneller in een bepaalde positie gedwongen terwijl je daar nog niet klaar voor bent en maak je wellicht een vervelende val met een blessure als gevolg. Beide partners moeten elkaar dus leren aanvoelen, daarvoor is tijd nodig. Heel veel tijd. Dit komt mede doordat je telkens met iemand anders traint en dus elke keer weer opnieuw moet beginnen met aanvoelen en aftasten. Op een gegeven moment ken je elkaar door en door en kom je samen in de flow! Dit zie je vaak op zwarte band niveau.

 

Ondanks dat het wel hogere wiskunde lijkt, moet je gewoon je gezonde verstand gebruiken. Bedenk dat Aikido over samenwerken en niet over tegenwerken gaat.

Extra tip: werk aan je soepelheid, dat kan je enorm helpen.

Probeer dus in ieder geval altijd je ukemi iets beter te laten zijn dan je eigen aikidotechnieken. Houd dit zo lang mogelijk vast. En als je het dan qua leeftijd niet meer op soepelheid en snelheid redt, hoop ik dat je dan inmiddels voldoende bodypower hebt ontwikkeld die het dan volledig kan overnemen. Maar pas op die stroop!

Veel succes met het ontwikkelen van je ukemi!

 

5de dan (godan) erkenning - 13 januari 2019

 

Met grote trots en dankbaarheid mag ik aankondigen dat op voordracht van de organisatie AKN de Aikikai Hombu organisatie in Tokyo, Japan vandaag (13 januari 2019) mij mijn 5de dan Aikikai Aikido heeft toegekend.

Dit jaar is tevens mijn 25 jarig jubileum in Aikido en vandaag precies bestaat mijn dojo Ima Juku 14 jaar. Het heeft zo moeten zijn!

 

Mijn dank gaat allereerst uit naar mijn geweldige leden van Ima Juku. Zonder hen zou de dojo niet bestaan en mijn Aikidopad er anders hebben uitgezien. De groep is uitzonderlijk en voelt als familie. Iedereen ondersteunt de dojo op zijn of haar eigen manier en daar ben ik ontzettend blij mee en trots op. We hebben nog een lange weg te gaan, zullen moeten bewijzen dat we er over 20 jaar ook nog zijn maar de weg die we tot nu toe hebben afgelegd loop zonder grote hobbels. Inmiddels hebben we 8 zwarte banders en komen er dit jaar hopelijk weer twee bij. In de kyugraden wordt minstens, misschien nog wel harder gewerkt om het pad te vinden wat voor hen ligt. Ik weet hoe moeilijk het voor hen kan zijn als ik in mijn zoektocht weer technisch dingen aanpas omdat dat voor mij beter voelt. Ook ik zoek naar mijn Aikido. Mijn dank gaat naar ieder lid van Ima Juku!

 

Daarnaast is de organisatie Aikido Kenshukai Nederland in samenwerking met Dr. Peter Goldsbury Sensei uit Hiroshima, Japan een hele mooie aanvulling op ons Aikidopad. Samen proberen we Aikido op de kaart te zetten in Nederland en doen dat in een ontspannen sfeer waar ruimte is voor ieders eigen ontwikkeling en stijl. Dank daarvoor.

 

Al die jaren is Suganuma Shihan uit Fukuoka Japan mijn voorbeeld en licht op het pad geweest. Vele wijze lessen heb ik van hem geleerd en elke keer als ik in Japan kom om bij hem en zijn orgaisatie Shohei Juku te trainen voel ik mij enorm welkom. Altijd kom ik thuis met persoonlijk huiswerk. Het voelt altijd als thuiskomen. Mijn oprechte dank daarvoor.

 

Ook gaat er veel dank uit naar mijn Aikido en persoonlijke vriend André Struik. Ook hij heeft vandaag zijn 5de dan toegekend gekregen. Samen bewandelen we het pad en steunen elkaar en elkaars dojo’s daar waar het mogelijk en soms noodzakelijk is. Vele beslissingen hebben we samen genomen en vele uren hebben we samen over Aikido gepraat en samen beoefend. Samen hebben we onze dojo’s vorm gegeven. Onze reizen naar Japan zijn onuitwisbaar! Dat er nog meer mogen volgen! Bedankt goede vriend!

 

En natuurlijk last but not least mijn eigen familie. Al 25 jaar dealen zij met mijn Aikido verslaving en alle tijd die dat opslokt. Ik zou willen dat ik iets meer van hun geduldigheid zou hebben. Dank voor jullie onvoorwaardelijke support Jacqueline, Timo en Laura!

 

Het pad is oneindig in Aikido dus ik heb niet de illusie dat ik de finesses van Aikido beheers. Ik probeer wat ik leer door te geven aan iedereen die het wil leren. Daarnaast maar net zo belangrijk probeer ik van hen te leren en waardeer ik hen die mij zo nu en dan op dingen wijzen op het pad dat ik zoek.

 

Domo Arigato gozaimashita

 

Arjan de Vries

Ima Juku Dojo Cho

5de dan Aikikai Aikido

 

Iets nieuws! Of toch niet….

 

Iets nieuws leren in Aikido is altijd leuk! Als ik naar een stage ga probeer ik zo goed als ik kan de aangereikte dingen zo uit te voeren als ze worden voorgedaan. Anders kan ik beter thuis blijven. Dat doe ik ook als ik in Japan ben. Dat wil echter niet zeggen dat ik het direct meeneem naar mijn eigen dojo ook al ben ik in de positie als Dojo Cho veranderingen door te voeren. Ik doe er niet zoveel mee. Ik laat het bezinken. Als het bij blijft zal het wel passen bij me denk ik zomaar. De basis in de dojo is breed genoeg om je de eerste 20 jaar mee bezig te houden. Daarmee leg je een stevig fundament en kan je eigenlijk overal wel terecht. Suganuma Sensei laat eigenlijk altijd de basis zien. En hoewel dat op het oog dan op een gegeven moment bekend voorkomt zit er nog heel veel onder verborgen. Die verborgen dingen ga je pas later zien en voelen. Daarvoor moet je eerst een tijd door een oppervlakkig fundament heen. Daarmee kweek je wel een stevig basis overigens. Ter zijner tijd krijg je nieuwe inzichten en ga je technieken anders doen. Niet dat ze op het oog zo anders zijn maar je interne lichaamsstructuur gaat anders werken. Er worden nieuwe krachten aangeboord. Er komt een transformatie van spierkracht naar interne kracht. Van hard naar zacht maar wel met heel veel power die echter anders voelt dan spierkracht. Hoe je dat leert?? Elke week weer op de mat staan, dat heel lang volhouden en het uiteindelijk ontdekken. De eigen dojo is de plek waar je Aikido leert.  En in de tussentijd? Ontzettend veel plezier hebben met wat je hebt geleerd!

 

Een nieuw seizoen

 

We hebben er weer een seizoen opzitten. Een jaar vol met trainingen! Zowel in de thuisdojo Ima Juku als daarbuiten op kadertraingen van de AKN en de stages die gevolgd konden worden. Het lijkt er op dat iedereen er zonder noemenswaardige kleerscheuren doorheen is gekomen. Wellicht een pijntje hier en daar maar dat hoort nu eenmaal bij lichamelijke activiteiten. Misschien heb je jezelf wel een doel gesteld voor komend seizoen! Een kyugraad die je wilt halen, een zwarte band die nu binnen handbereik ligt of een volgende dangraad. Of ga je nog harder trainen en vaker komen? Misschien wel upgraden naar 3 keer per week trainen ook al lukt dat niet altijd.

 

Dat we een seizoen heelhuids doorkomen komt o.a. door de leerlingen van de dojo. De mensen zijn zuinig op elkaar en daar ben ik als Dojo Cho blij mee. Er ontstaat steeds meer contact tussen de mensen buiten de trainingen om, dat is goed en een logisch gevolg van de intensieve momenten op de mat.

 

Het ledenaantal in de dojo is redelijk stabiel. Dat neemt niet weg dat er aanwas van onderaf noodzakelijk blijft. Aikido gaat grotendeels via mond op mond reclame. Neem eens iemand mee waarvan je denkt dat Aikido die kennis wel aanspreekt! Komend seizoen staan er weer veel dingen op het programma: veel reguliere trainngen, zondagtraingen worden weer ingepland, kadertrainignen van de AKN staan er weer net als de Lentestage en de zomerstage. Ook onze eigen stage wordt niet vergeten! De hoeveelheid Yudansha (zwarte banders) is weer toegenomen. Nu 8 in totaal. Leer van elkaar! maar bovenal: laten we er weer een topjaar van maken met elkaar. Bedenkt dat jij een belangrijke schakel in de dojo bent!

 

Dat meebewegen….

 

Hoe zit dat nu? Is Aikido nu een krijgskunst of niet?

 

Het antwoord is volmondig JA! Maar……

 

Aikido staat te boek als een moderne krijgskunst met oude wortels in een nieuw jasje. De grondlegger is nog niet eens 50 jaar dood. De uitvoering van Aikido wordt op veel verschillende manieren gedaan en er is veel ruimte voor interpretatie. Ik weet niet of Morihei Ueshiba zich zou omdraaien in zijn graf of dat hij juicht als hij het heden ten daagse Aikido ziet. Ik houd het maar op het laatste.

 

Elke directe leerling van de grondlegger heeft zijn draai gegeven aan het Aikido, heeft het op een bepaalde manier geïnterpreteerd. Voor Suganuma Sensei is bv. de basis heel belangrijk. Een ander heeft principes van Ying en Yang opgepakt enzovoorts. Dat maakt dat er veel verschillen zijn te bespeuren in de Aikidowereld van vandaag. Leerling van leerling van leerling is natuurlijk ook water bij de wijn doen. Of is het verdieping? Dat is de grote vraag.

 

In ieder geval kent Aikido een aantal krachtige technieken die een behoorlijk effect teweeg kunnen brengen op degene die het ondergaat. Deze technieken kunnen behoorlijke schade toebrengen. Daarom zijn twee dingen van groot belang tijdens het trainen. De eerste is dat je als partner (uke) zo goed mogelijk de beweging volgt van de uitvoerder (nage), niet tegenhoudt en de spieren en gewrichten soepel en ontspannen houdt. Op deze manier voorkom je dat de nage spontane kracht zet of dat je jezelf in een positie manoeuvreert waarin het lastig is om de ukemi (het ontvangen van de techniek) te nemen met wellicht een blessure tot gevolg. Voor de nage betekent het dat hij of zij heel goed moet opletten of de uke wel volgt en ontspannen is. Dus niet te snel de techniek inzetten of doorzetten als je weerstand krijgt. De nage is verantwoordelijk voor de uke!

 

Veel mensen vergelijken Aikido met een dans. Dit komt omdat het zo harmonieus gaat vanwege bovengenoemde zaken. Des te langer je met elkaar traint het makkelijker het gaat. Het is dus vanwege een hopelijk lang leven in Aikido zonder noemenswaardige blessures of chronische pijnen. Laten we op elkaar passen want we hebben elkaar nodig op de mat!

 

Hoe doe je dat toch??

 

Wellicht ben je met Aikido gestart in een onbezonnen moment, wellicht was het een bewuste keuze. De gezamelijkheid die we allemaal kennis is dat we op een bepaald punt begonnen zijn met deze geweldige krijgskunst. Maar beginnen is makkelijk, volhouden een ander verhaal.

 

Je Aikidoleven kent verschillende stadia. Als je net begint met Aikido loop je snel tegen de geijkte beperkingen aan. Je hoofd overruled je lichaam en de twee werken totaal niet samen. Je voelt je een kluns maar gelukkig zijn er genoeg mensen met heel veel geduld om het je te leren. Daarna ga je het een beetje snappen. Bewegingen worden makkelijker en benamingen klinken inmiddels niet meer als abracadabra. Je bent de koning te rijk! En dan komt dat zwarte gat waar je in duikelt. Het leek allemaal zo duidelijk maar het volgende level is blijkbaar nog heeeeelllll ver weg. Ineens werkt het toch allemaal niet meer zo. Voor je gevoel ben je terug bij af. Dit is een gevaarlijk moment. Het moment waar mensen afhaken. “Ik ga het nooit leren.” Maar geloof me er schijnt echt licht aan de horizon. En dus zet je door en kom je er boven op en krijg je weer vleugels. Tot het volgende gat… Wellicht begin je een patroon te bespeuren. Het gaat goed, het gaat minder goed, het gaat goed, het gaat minder goed etc. Echter! Elke keer als je op een volgend niveau aanbeland bent heb je wel een groter begrip van Aikido verworven. En voor dat je het door hebt sta je aan de vooravond van een zwarte band examen. En tuurlijk haal je dat examen, je bent al zover gekomen. En daarna? Start alles opnieuw….. Maar nu weet je hoe het werkt en ben je mentaal en fysiek gesterkt. En dat wordt alleen maar beter! Kortom, soms moet je door de zure appel heen bijten. Suganuma Sensei zegt: Veel mensen stoppen met het zoeken naar water als ze 90 meter hebben gegraven. Laat het water nu een paar meter verder zijn..

 

Hou vol!

 

 

 

Hoe ga je om met een (gast) Sensei?

 

Iemand vroeg mij om hier iets over te schrijven. Ik denk een belangrijk onderwerp.

 

Soms komt er iemand van buitenaf les geven in de dojo of ga je naar een stage waarvoor iemand is uitgenodigd. Hoe ga je dan om met de Sensei die dan lesgeeft?

 

Ik kan je niet vertellen hoe het moet. Ik kan je wel vertellen hoe ik het doe. Daar doe je mee wat je wilt.

 

Als een hooggeplaatste leraar komt dan heb ik daar op verschillende manieren respect voor. Iemand die lang aikido beoefent heeft dus lange tijd een warm hart toegedragen aan het voortbestaan van de krijgskunst. Daarnaast kan ik van zo iemand altijd leren (alhoewel ik ook veel leer van nieuwe mensen maar dan op een ander vlak). Diegene doet moeite om hier naar toe te komen om les te geven. Ik vind het dan mijn taak om deze persoon het zo goed mogelijk naar de zin te maken. Als het een ouder iemand betreft zoals Suganuma Sensei of Goldsbury Sensei (beiden in de 70) dan zorg ik dat alles geregeld is als dat mijn taak is op dat moment. Dat betekent dat ik de tas meeneem en deuren open houd etc. Als het niet mijn taak is let ik op wat diegene nodig heeft en reageer daar op. Gewoon de dingen die voor ons zo makkelijk zijn neem ik op me.

 

Daarnaast kijk ik ook naar cultuur. In Japan wordt het op prijs gesteld dat je netjes gekleed gaat naar bijeenkomsten. Dus het liefst in pak. Nu is dat soms een beetje lastig meenemen naar Japan maar een jasje kan altijd. Op het laatste feestje in Japan waren ALLE mannen in pak. Hoe gaat dat dan op de mat? Als de sensei iets komt voordoen in je buurt stop dan. Ga in seiza zitten en kijk mee. Daar kan je weer iets leren. Een gemiste kans als je niet kijkt. Daarnaast geef je de sensei ook ruimte om zijn kunnen te demonstreren. Als hij klaar is groet je netjes af en ga je verder met de training. Als ik zelf een van de hoger gegradueerde leerlingen ben (ha ha die kans is vrij groot..) dan let ik bij het afklappen goed op of de sensei me nodig heeft om zijn technieken te demonstreren. Zo hoeft hij niet te wachten op aandacht. Ik houd dus oogcontact totdat er een partner is opgeroepen. Ik gebruik zeker geen woorden als “ja maar..” als de Sensei iets demonstreert.

 

Voor en na de training zorg ik dat alle faciliteiten aanwezig zijn. Kleedruimte, drinken etc. Als ik weet dat iemand het bv belangrijk vindt dat alle slippers steeds netjes staan dan zorg ik daar voor.

 

Kost dit alles moeite? Nee totaal niet en ik doe het graag. Daarnaast houdt het me scherp op en buiten de mat!

 

Hoe ga je dan om met je eigen sensei (de Dojo Cho) tijdens de reguliere trainingen? Dat laat ik aan jezelf over. Je kunt altijd de kunst afkijken van de hogere graden. Zij vertonen daarin ongetwijfeld voorbeeldgedrag.

 

 

 

To do or not to do… water drinken tijdens de les

 

Ons lichaam bestaat voor een groot deel uit vocht. Dat vocht dien je regelmatig aan te vullen

anders raak je uitgedroogd met alle gevolgen van dien.

In de Martial Arts is het over het algemeen niet gebruikelijk om water te drinken tijdens de les.

In principe verlaat je de mat alleen maar als er een soort van noodgeval is. Als je je bv heel ziek

voelt ineens of een verwonding of blessure hebt. Water drinken hoort daar niet bij. Het is niet

zo dat als je uitgedroogd bent je dat oplost door op dat moment even een paar slokken te

drinken. Vaak gaat het om een soort van behoeft of om je droge mond of keel te smeren.

Als je uitgedroogd bent (wat je van een aikidotraining echt niet wordt..) dan is er meer nodig dan een paar slokjes uit de bidon.

 

Zijn er dan uitzonderingen? Tuurlijk! Als je ineens niet lekker wordt of hoofdpijn krijgt. Wat doe je in zo’n situatie? Vraag de leraar of je even de mat kunt verlaten. Ga dan naar de kleedkamer en drink daar even iets. Zo heeft niemand er last van. Dan treedt het toepasselijke begrip “als er een schaap over de dam is..” ook niet op.

 

Wat kun je doen om de training vol te houden zonder te drinken? Drink voldoende voor de training en voldoende na de training. Dan is de kans groot dat je de training zelf wel overleeft.

 

Laten we er samen op letten. Het is een stukje etiquette. Er is een tijd en plaats voor alles.

 

Aiki Taiso

 

Elke Aikido training bij Ima juku start met een warming-up (aiki taiso) van ongeveer 15 minuten. Ik heb deze overgenomen van Suganuma Sensei en op zijn beurt heeft hij hem weer geleerd van Morihei Ueshiba, de grondlegger van Aikido. De voorbereidende oefeningen bevatten elementen van Nishi-Shiki-Kenko-Ho, Makko-Ho en Yoga. Belangrijk hier is te onthouden dat Rome niet in een dag is gebouwd. Het kost tijd maar het levert ook wat op! I.p.v. stijver worden maakt het je lichaam soepeler. Suganuma Sensei zegt dat een gezonde geest komt met een gezond lichaam. Oefen elke dag!

Om je gezondheid te onderhouden zijn 6 elementen zichtbaar:

 

1. Oefeningen

 

2. Dieet

 

3. Slaap

 

4. Adem

 

5. Uitstoten van ongezonde elementen uit het lichaam

 

6. Mentale gesteldheid

 

Het geheim van een gezond lang leven volgens Tenkai Sojo (1536-1644) is om simpel

te eten, eerlijk te zijn, regelmatig te baden, een sutra te lezen en zo nu en dan een

scheet te laten (ook al is er een tijd en een plek voor alles).

 

De volgende 5 dingen zijn belangrijk voor het laten verlaten van het lichaam:

 

1. Stem - Een krachtinge stem zou gezondheid aanduiden. In Aikido starten we met een oefening waar we ei-ho ei-ho roepen (Torifune). Een krachtig geluid vanuit de buik zou goed zijn voor een gezonde geest en lichaam.

 

2. Zweet - Je lichaam dient te wennen aan verschillende temperaturen.

 

3. Adem - Een korte inademing en een langere uitademing.

 

4. Spirit - Stop al je geestdrift in wat je doet. Dat is goed voor je gezondheid.

 

5. Onzuiverheden - Gas en water, laat het je lichaam snel verlaten, ook je snotneus houd je niet op.

 

 Morihei Ueshiba (grondlegger Aikido) zei: "Aikido is een grote schoonmaak van lichaam en geest."

 

 Voor de training begin heb je al tijd om wat stretching te doen, maak daar gebruik van > Dat is een van de redenen dat het zo belangrijk is dat de matten op tijd liggen (wees op tijd!) Gebruik de laatste 5 minuten voor aanvang van de les om even in jezelf te zijn. Zit in seiza en bereid je mentaal voor op de les.

 

Bron: Aikido Preparatory exercises, Morito Suganuma

 

Polijsten

 

Pas vroeg iemand die een proefles volgde aan mij hoe lang ik Aikido deed. 24 jaar was mijn reactie. De man gaf mij een verbaasde blik. "Zo lang al?" Ik antwoordde dat het me totaal geen moeite kost om Aikido te blijven beoefenen. Je hebt tijd, heel veel tijd nodig om het te leren. Om wat te leren eigenlijk? Technische kennis van Aikido? Technieken leren beheersen? Of gaat het om iets wat dieper ligt? Suganuma Sensei schrijft dat de mens is als een edelsteen. Als je hem maar lang genoeg polijst gaat hij vanzelf glanzen. Te snel stoppen is daarin niet voldoende. Glanst de edelsteen dan niet? Jawel, maar het is niet tot volledige glans gekomen. Daar is veel meer tijd nodig. Het is dus een kwestie van volhouden en vol overgave trainen, telkens weer. Wees zuinig met de mensen om je heen, zij zorgen ervoor dat je gaat glanzen.

 

Hoe bouw je een dojo op?

 

Een dojo opbouwen is geen eenvoudige zaak. Er zijn vele ingrediënten voor nodig. Het meest belangrijke zijn echter de leden. Zonder leden geen dojo, hoe goed je als leraar ook mag zijn. De leden hebben een belangrijke taak. De club bij elkaar houden, dat is iets dat de dojohouder niet in zijn eentje kan. Iedereen die met Aikido begint heeft een ander doel: bewegen, rust krijgen, gezelligheid, samen iets doen, behoren tot een club en ga zo maar door. Op een gegeven moment merken de mensen dat trainen heel belangrijk is voor je, maar dat de interactie tussen de mensen minstens zo belangrijk is. Als er geen mensen zijn, kan jij ook niet trainen! Iedereen in de club heeft verantwoordelijkheid voor de sfeer, die maak je immers samen. Iemand die alleen voor Aikido komt, houdt het meestal niet lang vol is mijn ervaring. Welke taken liggen er dan? De assistenten vangen de nieuwe mensen op, begeleiden die wat intensiever een aantal lessen zodat de kop er af is, beantwoorden vragen en helpen ze op weg in de gebruiken van de dojo (etiquette). Alle andere leden hebben ook een verantwoordelijkheid naar de nieuwe mensen. Het zal je maar gebeuren, kom je bij een nieuwe club en wil niemand met je trainen omdat je, eerlijk is eerlijk, er nog weinig van bakt. Hoe verloren voel je je dan! Mijn motto: "wil je goed worden in Aikido? Maak dan iedereen om je heen goed!". Daarnaast is onvoorwaardelijke steun naar de dojo belangrijk. Volg alle lessen van je leraar en trek iedereen mee in je eigen ontwikkeling. Kijk rond! Wat gebeurt er allemaal? Waar kan je een handje helpen? Haak aan maar vraag ook anderen om te helpen, help ze over de drempel om iets te betekenen in de dojo.

 

Bij Ima Juku? Wat is dit al solide! Bedankt leden van Ima Juku! Wat ben ik trots!

 

 

Kaisho Yosho Sosho

 

De drie stadia in Aikido maar ook in allerlei andere vormen. Je leest Aikido bij al de drie kalligrafieën. Van meer statisch naar vloeiend.

Suganuma Sensei maakte deze kalligrafie om deze stadia duidelijk te maken.

 

In Aikido begin je met de basis. Je probeert zo goed mogelijk deze te leren beheersen. Dat betekent dat je een aantal jaren de technieken van de leraar zo goed mogelijk kopieert.

 

Bij de tweede vorm breek je zelf iets los van de basis. Je gaat je eigen ontwikkeling meer je eigen vorm geven. Wat past bij jou en wat niet? Iedereen krijgt hiermee te maken omdat wij allen fysiek en mentaal van elkaar verschillen. Het Aikido wordt dynamischer. Tussen de mensen ga je meer verschillen ontdekken.

 

De laatste vorm is bewegen als water. Alles komt vloeiend. Geen gedachten meer over hoe iets moet. Instinctief reageer je op de juiste manier. Iets waar we allemaal naar willen streven. Echter! Niet zonder de basis te verliezen. Het fundament is het meest belangrijk.

 

Iedereen doorloopt deze stadia. Je kan er niet eentje overslaan. We praten hier wellicht over een tijdpad van 40 jaar!

Ima Juku

Aikido dojo opgericht in 2005. De dojo wordt geinspireerd door Suganuma Sensei, 8ste dan Shihan uit Japan.

Contact Info

Arjan de Vries, 5de dan

Ima Juku Dojo Cho

0643986593

(tussen 17.00 - 19.00 uur)

e-mail

Openingstijden

Maandag: Zeist 19.45 - 21.00 uur

Donderdag: Baarn 19.45 - 21.00 uur

Proefles volgen?

Voordat je lid wordt, volg je altijd twee gratis proeflessen. Zo kun je ontdekken of Aikido iets voor je is en of je in de groep past.

 

Neem altijd contact op met Ima Juku voor het volgen van de proeflessen!

Proefles volgen?